Chai Not Borders / Čaj a ne granice

SAMSUNG DIGITAL CAMERA( (pročitajte ovaj post na srpsko-hrvatskom dole)

As a result of repressive border controls and the dis-functional asylum system, more and more migrants are stuck in Serbia on their way towards the EU. In the last weeks, big numbers of people have as a result of this been staying on the streets of Belgrade. The problem is the border itself: migrants are excluded from legal means of travel and are thus reduced to travelling “illegally”. Furthermore, once on the territory of Serbia, it is difficult for them to at least temporarily regularise their status. The only way to do this, would be to seek asylum. However, people are very often refused when they try to seek asylum at the police station. Every day, line of people are waiting at the police stations, including many families with children. They are told to come back the next day or to simply leave the country. Some manage to get the application paper after long hours of dehumanizing treatment – the police officers are nervously shouting at them, pushing them, wearing plastic gloves, migrants are given no food or water, even though they have usually just been through an exhausting journey of walking by foot. But even once they have the paper, they are often being sent to far away camps that are difficult to reach.                            Without any paper, the illegalisation continues: it is impossible to be accommodated in the hostels and hotels legally (migrants are refused in hostels or being kicked out after 3 days when the “police paper” is not valid anymore). As a result, many people have to sleep outside in the parks of Belgrade.

To show at least a symbolic support the NoBorderSerbia in cooperation with NoBorderZagreb started to organize a small solidarity action called “CHAY NOT BORDERS” in the park next to the bus station. Tea, info materials and other donations are distributed, but the real idea of this action is to create an open space where migrants and local people can meet, talk, get more informed and question the established discourses of migration. So far, passing people expressed only positive impressions, asking how can they support migrants, welcoming the initiative.                                                                                 We will continue this action every Saturday. Everyone who wants to join us is most welcome!

20150416_182655_1440x1920           “There is no border between us“, ” We are all sisters and brothers”                                        “Nema nikakvih granica među nama“, ” Svi smo sestre i braća”                                         Credit for this beautiful banner goes to brother M. Thanks!                                       Hvala za ovaj divan transparent bratu M.!

129_960x1280 131_960x1096  169_960x1280 178_960x1280  20150421_181425_1440x1920  20150421_181502_1440x1920SAMSUNG DIGITAL CAMERA   SAMSUNG DIGITAL CAMERA SAMSUNG DIGITAL CAMERA SAMSUNG DIGITAL CAMERA

DSCI0655DSCI0656SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Kao rezultat represivnih graničnih kontrola i nefunkcionalnog azilnog sistema, migrantima je sve više otežan prolazak kroz Srbiju. Iz tih razloga poslednjih nedelja veliki broj ljudi se nalazi na ulicama Beograda i primoran da spava u parkovima. Uzrok tome je sam granični režim zbog kojeg je migrantima isključena mogućnost “legalnog” putovanja i tako jedino im preostaje da granice prelaze “ilegalno”. Jedini način da makar privremeno regulišu svoj status u Srbiji je da zatraže azil. No, i taj postupak je otežan, kao i svaki korak koji migranti moraju da pređu.

Ljudi su veoma često odbijeni na policijskoj stanici tokom pokušaja da zatraže azil. Svaki dan, tek pristigle, iscrpljene grupe čekaju ispred policijske stanice (ponekad stajajući na kiši i vetru) a zatim bez rezultata odlaze, jer im je rečeno da se vrate sutradan ili jednostavno da napuste zemlju. Neki od njih posle dugočasovnog čekanja i ponižavajućeg tretmana od strane službenika MUP-a – koji im se obraćaju grubim i neprimerenim tonom, gurkajući ih noseći gumene rukavice- uspevaju da dobiju potvrdu o izraženoj nameri za azil(na srpskom jeziku,na ćirilici)ali su najčešće upućeni u daleke kampove na jugu zemlje(Sjenica, Tutin). Kako da prođu tih 300km do tamo? Nikoga se to više ne tiče… A upravo su stigli iz tog pravca, hodajući danima, bez vode i hrane, bili napadnuti od strane pljačkaških bandi, zatvarani, mnogi deportovani više puta nazad u Makedoniju ili Bugarsku itd.

Bez ikakvih papira, ilegalizacija se nastavlja: nemoguće je naći smeštaj , u hotelima, hostelima migranti su odbijemi ili bivaju izbačeni posle 3 dana (potvrda iz MUP-a važi samo 72 časa). Tako mnogi, među njima porodice, žene i deca moraju spavati napolju po beogradskim parkovima.

Da bi se pokazala makar  simbolična  podrška NoBorderSerbia u saradnji sa grupom NoBorderZagreb je  počela da organizuje u parku pored autobuske stanice malu solidarnu akciju pod imenom  “Čaj a ne granice”.  Deli se čaj, info materijali i ostale donacije, ali osnovna ideja ove akcije jeste da se stvori otvoren prostor gde se migranti i lokalno stanovništvo mogu sresti, pričati,  informirati se i dovesti u pitanje već utemeljen diskurs o migraciji, sagledavši ga iz perspective slobode kretanja.                                                                     Prolaznici su srdačno pozdravili inicijativu i izrazili pozitivne utiske, raspitujući se kako mogu da podrže migrante.

Solidarna akcija “Čaj a ne granice” će biti svake subote. Svi koji žele da se priključe su  više nego dobrodošli!

Posted in ZINE: Externalisation of EU migration politics

“Na putu kroz Srbiju” prezentacija kolektiva No Border u Inex filmu

Petak, 24, april, 19h
Infošop Furija (InexFilm, Višnjička 76)

event >
https://www.facebook.com/events/1652746841620120/

Strožije granične kontrole i migracijske politike, kao i sve izraženije rasistička primena režima državljanstva ne zaustavljaju kretanje ljudi – samo ga čine opasnijim, smrtonosnijim i profitabilnijim za one koji su uključeni u posao ograničavanja slobode kretanja i u tržište ilegalizovanog prelaženja granica. Ali ljudi ne prestaju da se kreću i sopstvenim telima se odupiru nametnutim ograničenjima. Širom Evrope je došlo do porasta broja samoorganizovanih protesta migranata, štrajkova glađu, nemira u prihvatnim centrima, akcija protiv deportacija i svakodnevnih masovnih primera neposlušnosti protiv prepreka kretanju. U ovoj kratkoj prezentaciji, sumiraćemo situaciju u kojoj se nalaze migranti u Srbiji i predstaviti našu analizu kako bismo podstakli diskusiju o taktikama solidarnosti i otpora.

20h Border-Crossers: Eksperimentalni politički filmovi u izboru Ernesta Larsena i Šeri Milner Ovi filmovi razmatraju nestalni status onih koji su isključeni od strane građanskog društva: nezaposleni, nezaposlivi, prekarni radnici, izbeglice, migranti i svi oni obespravljeni koji svakondevno moraju da prelaze granice kako bi došli do posla. Prepreke mogu biti fizičke, mentalne, ekonomske, lingvističke ili rasne – i one ni na koji način nisu skorašnji fenomen. Često zaglavljeni na granicama, isključeni su zapravo bez države, lišeni građanskih prava, često u večitom limbu, pod povećanom opasnošću napada od strane nacionalističkih siledžija i fašista, retko u mogućnosti da rade legalno, lake mete za policiju. Iako često prožet ironijom, ovaj program čini jasnim da su emociji često veoma pojačane kada je reč o nametanju granica, stalnoj opasnosti od policijske represije, zvanične indiferentnosti, ili državnog nasilja.

 

Posted in ZINE: Externalisation of EU migration politics

burn your pass

2

Posted in videos

Granični režim ubija!

borders kill sticker 2

(Saopštenje  aktivista  koji se zalažu za SLOBODU KRETANJA)

Ne želimo da naše aktivnosti budu ograničene samo na reakcije svakodnevnog sistemskog nasilja i analizu neprimerenih medijskih tekstova, sledeće saopštenje objavljujemo zbog nedostatka kritičkog, opozicionog stava mejnstrim diskursu. Njegova namera je da ukaže na drugačiju perspektivu u proceni skorašnjih događaja i njihovog smeštanja u širi kontekst.

U skorije vreme bezbroj članaka je obljavljeno o smrti Muse Beri, o skorašnjoj nesreći kod Leskovca, kao i o smrti migranta koji je preminuo u subotu uveče u niškoj bolnici. To su žrtve o kojima su mediji u potrazi za senzacijom ili “orijentalnim” temama izvestili. Za mnoge “nevidljive” žrtve evropske migracione politike verovatno nikada nećemo saznati. Čini se, da se evropska javnost već navikla na priče sa Lampeduze, slike mrtvih tela na italijanskom i španskom kopnu, ali takozvana Balkanska ruta je takođe veliki rizik za migrante i postala je jednako smrtonosna.
Ovi smrtni slučajevi nisu slučajne nesreće, oni su posledica kapitalističkog sistema koji čuva svoju kolonijalnu „tradiciju“, deleći nas prema tome da li posedujemo „važeća“, „ispravna” dokumenta ili ne, prema mestu  rođenja, religiji, prema boji naše kože.
Ni jedan objavljeni članak se nije dotakao  pitanja zašto su ljudi prinuđeni da rizikuju svoje živote i putuju na jedini mogući način koji im preostaje, a koji ovaj sistem naziva “ ilegalnim”. Izostavlja se važna činjenicu da ljudi, migranti, zbog dobro čuvanih granica, jakih policijskih i pograničnih kontrola, režima granica koje im u potpunosti isključuju mogućnost “legalnog” putovanja- nemaju drugog izboga nego da putuju na ovaj rizičan način, često koristeći usluge krijumčara. Tragedija kod Leskovca nije samo još jedna saobraćajna nesreća te vrste a ni krijumčari nisu jedini odgovorni faktor. U spomenutom konkretnom slučaju, uzrok  smrtonosnog stradanja jeste da je 51 osoba bila strpana u kombi, namenjen prevozu robe, kao i prevelika brzina vožnje. Ali do tragedije je moglo doći  i u slučaju da se ti ljudi nisu ukrcali u taj kombi. U traženju rešenja,  kačili bi se na vozove, uvlačili bi se ispod kamiona, smrzavali bi se u šumama oko prihvatnih centara čekajući da im MUP izda potvrdu ili da ih upravnik pusti u kamp, mogli bi biti uhapšeni svakog časa, zatvarani na neodređeno vreme, deportovani… Mogli bi stradati na razne druge načine kao što na hiljade drugih ljudi strada svakodnevno zahvaljujući evropskoj migracionoj politici. Opasnost graničnog režima je svuda i stalno prisutna!                                  Nije krijumčarenje suštinski uzrok ovakvih tragedija. Ono je takođe posledica postojanja granica. Kada bi svi ljudi imali jednaka prava na slobodu kretanja, krijumčarenje ne bi postojalo. Restriktivna i rasistička migraciona politika Evropske Unije koja stvara “ilegalnost” je na direktan način odgovorna za postojanje krijumčara i stvaranja lanca kriminalnih aktivnosti.
„Borba protiv krijumčarenja”, „Rat protiv terorizma”, „Invazija migranata” –  sve su to bombastični naslovi istog mehanizma  čiji je zadatak da izazove strah i opštu paniku u već, i inače, izmanipulisanom, paranoičnom, ksenofobičnom zapadnom društvu (koje se sada deklariše kao Charlie) i da se na taj način opravdaju novi ratovi, jačanje  granica, kao i enormni troškovi svih tih akcija. Da nazovemo stvari imenom ova demokratska Evropska Unija (kao i SAD i Australija) vodi rat protiv migranata, na najlicemerniji mogući način. Posebno je bolno da bivše jugoslavenske republike, koje nemaju zločinačke kolonijalne ratove iza sebe, isto učestvuju u ovom zlodelu. Posedujući tradiciju borbe protiv okupacije, do ne tako davno uvažavalo se i sarađivalo sa bivšim (sada ponovo na drugi način) kolonizovanim zemljama, iz kojih mahom sada izbeglice i dolaze. Setimo se samo ideje pokreta Nesvrstanih. Danas, kao da su svi zaboravili šta znači antifašizam, antiimperijalizam, dok su vlade bivših republika potpuno podređene, i kao bedni  ljigavi poltroni izršavaju naređenja.
O tome kakve razmere je uzela ljudska otuđenost među nama, dosta govore termini koje mediji upotrebljavaju, kao na primer, u naslovu Blica: „Preminuo ilegalac povređen u teškoj saobraćajki kod Leskovca” ili komentari građana, da citiramo samo jedan od mnogih:   “Ovde komesarijat za ibeglice nema sta da trazi! Oni nisu dosli u Srbiju kao izbeglice, vec su ilegalno ušli u zemlju. Treba ih vratiti tamo odakle su došli (a mislim da su preko Makedonije usli). Srbija nema novca da leći svoje gradjane, jos su nam ovi falili.”                    ( izvor: http://www.politika.rs/rubrike/Hronika/U-nesreci-kod-Leskovca-povredjena-54-stranca.lt.html )                                                                                                                       Želimo da skrenemo pažnju na način izveštavanja medija koji i dalje koriste diskriminatorski termin “ilegalni migranti” i na taj način dodatno kriminalizuju već kriminalizovane migrante. Takođe, današnje medijsko potenciranje na tome da će “ilegalni migranti” biti izolovani i smešteni u posebne bolničke prostorije dok se ne utvrdi “da li boluju od nekih opasnih zaraznih bolesti” je vid diskriminacije i marginalizacije migranata, tražioca azila. U svim bolnicama – standardna procedura posle prijema povređenih je uzimanje krvi na analizu, tako da ne vidimo potrebu da se taj uobičajeni postupak posebno naglašava u medijima kada su u pitanju migranti. To je samo još jedan od načina etiketiranja migranata kao potencijalne opasnosti za bezbednost i  zdravlje  “nacije”. Zbog rasističkih zakona i ljudi koji ih bez razmišljanja sprovode, šestoro ljudi iz grupe povređenih kod Leskovca, nakon doživljenih teških trauma sada se nalazi u zatvoru! “Ilegalac, N.N. lice, iregularni migrant, azilant, oni… “ Koliko će nam vremena trebati da shvatimo da su “oni “zapravo “mi”, a da smo “mi” „oni“? Jer, svaki potlačeni, povređeni, poniženi pojedinac znači poraz svih nas, celokupnog ljudskog roda, a lako se može desiti da od danas do sutra i mi postanemo ti “ilegalci”.  Zato apelujemo na više solidarnosti i razumevanja, na kritički stav prema graničnom režimu i migracionoj politici EU, prema zatvaranju i deportaciji migranata, prema policijskoj represiji, prema  kriminalizaciji i ilegalizaciji, i izveštavanju mejnstrima. Ostati neutralan znači biti saučesnik ovog ubilačkog sistema.

 
 
Posted in ZINE: Externalisation of EU migration politics

New tactics, same violence: the police in Subotica “transfering” people from the jungles to the camps for asylum seekers

* srpska verzija se nalazi ispod teksta na engleskom

According to the media, people staying in the Subotica’s Ciglana (abandoned brick factory) and the meadows surrounding it, have regularly been “transferred” to the camps for asylum seekers (in Krnjaca and Banja Koviljaca). One such report appeared about the transferal on the 29th of December 2014(http://www.subotica.com/vesti/imigranti-prebaceni-iz-stare-ciglane-u-kolektivni-smestaj-u-krnjaci-id21607.html) and another one appeared about a week later (on the 6th of January 2015:http://www.tanjug.rs/novosti/160513/subotica-vise-od-60-migranata-prebaceno-u-prihvatne-centre.htm,http://www.gradsubotica.co.rs/akcija-transportovanja-migranata-se-nastavlja/).

The first report informs us that these sorts of actions are planned for every week. The actions seems to reduce the number of people staying in Ciglana. The numbers fluctuate every day, but while in December the rewere frequently well over a hundred people staying there, recently the numbers seem to be lower.

The situation in Subotica for people staying in the Ciglana factory is indeed very difficult. As we have written about elsewhere (LINK:https://noborderserbia.wordpress.com/2014/12/28/sistem-koji-ilegalizuje-subotica-22-decembar/, https://noborderserbia.wordpress.com/2014/12/29/alarmantna-situacija-i-policijska-represija-u-subotici/), that is both due to the extreme cold (especially during the night),strong Panonian winds, and occasional snow – but also because of repeated police violence and repression. Everybody we spoke with had a story to tell of police violence and extortion for money. Police comes every day, uses violence, pepper spray and threats to force people to give whatever money they have (50, 100, or even several hundred euros). While there seems to be a great turn-over of people, some of them stay for longer periods of time. Because of constant police violence, it is very difficult for people to construct decent shelters: they get destroyed regularly by the police. Most people sleep on bare ground,with no sleeping bag and blankets.

The tactic of raiding the jungle and “transfering” people to the centersfor asylum seekers in the rest of the country, has been (as far as weknow) used for the first time this year in the area of Subotica. In theprevious years, police raided the “jungles” and the dwellings in theCiglana factory, mostly to blackmail and extort of money, but also forbigger and more systematic repressive operations, which involvedarresting migrants, putting them in detention center, or deporting themback to Macedonia.

(LINK:http://afghanmuhajer.blogspot.com/2012/02/subotica-emergency-conditions-end-with.html). This year’s tactic is – at least through the media reports – framed in terms of a “humanitarian” and “philanthropic” need to “save” people from the evils of cold and wind. We find it important to stress the bigger context of these operations and thus show that this year’s tactic of transferal is part of the repressive measures targeted at migrants transiting Serbia.

Firstly, even though the media present these tactics as “transferal”, it is still a police operation, involving threats, violence and repression.The most visible signs of these are burnt tents, torn-apart dwellings and deliberate destruction of any materials in the Ciglana factory that might be used for other people, traveling the same way. Secondly, the people were taken away from the Ciglana factory and transferred to the centers for asylum seekers, without being consulted if this is what they want, or if they want to seek asylum in Serbia. The asylum system is completely dysfunctional and people transiting through Serbia have no wish to stay there. Some of the people arriving to Subotica have been to the camps for asylum seekers, but decided to leave them, get closer to the border and continue their way to the EU. They do not want to stay in Serbia and being close to the border makes their escape easier, than if they are transferred to the camp for asylum seekers in Banja Koviljaca, on the other side of the country. Indeed,most people leave the camps for asylum seekers, to where they were transferred to, in the next few days and return to the “jungles”, with the hope to move across the border as quickly as possible.

We think it is important to be aware of the situation of people transiting through Serbia as a whole, and not only to focus on the narrow space of Subotica’s Ciglana factory. The media try to present us the picture of “poor and vulnerable foreigners” who somehow find themselves “without food, water or shelter” in the cold winter landscape. They leave out the fact that the reason for the no-food problem is that getting to the supermarket is problematic, because the police systematically chases people on their way and tries to steal their money. They leave out the fact that people are stuck in Serbia,because of the highly policed borders and the border regime that excludes them completely from the possibility of traveling “legally”. And the reports also leave out the fact that no problem has been solved with the transferal of people to a warm(ish) camp for asylum seekers:the problem is the border.

 

Posted in ZINE: Externalisation of EU migration politics

Nove taktike, isto nasilje: policija u Subotici “premješta” ljude iz džungle do kampova za tražioce azila

 Prema izvještajima medija ljudi iz stare subotičke ciglane i njene okoline redovno se “premještaju” do kampova za tražioce azila (u Krnjači i Banji Koviljači). Članak obljavljen 29.-og decembra obaveštava o takvom premeštaju (http://www.subotica.com/vesti/imigranti-prebaceni-iz-stare-ciglane-u-kolektivni-smestaj-u-krnjaci-id21607.html), a sledeći članak je objavljen nakon nedelju dana (6. Januara 2015: http://www.tanjug.rs/novosti/160513/subotica-vise-od-60-migranata-prebaceno-u-prihvatne-centre.htm, http://www.gradsubotica.co.rs/akcija-transportovanja-migranata-se-nastavlja/). U prvom članku možemo pročitati da su ove “akcije” planirane na nedeljnoj bazi. Kao posledica ovih premeštaja broj migranata koji borave u subotičkoj ciglani se znatno smanjuje. Brojke variraju svakodnevno; dok je u decembru više od stotinak ljudi učestalo boravilo tamo, u skorije vreme taj broj je znatno manji.

Situacija u subotičkoj ciglani je veoma teška kao što smo već pisali o tome i ranije (LINK: https://noborderserbia.wordpress.com/2014/12/28/sistem-koji-ilegalizuje-subotica-22-decembar/, https://noborderserbia.wordpress.com/2014/12/29/alarmantna-situacija-i-policijska-represija-u-subotici/). Vlada ekstremna hladnoća (pogotovo tokom noći), jaki vetrovi Panonske ravnice, padavine i sneg – ali isto tako i neprestana policijska represija. Svi naši sagovornici su iskusili policijsko nasilje i ucenjivanje od strane policije zarad novca. Policija dolazi svakodnevno, koristeći razne oblike nasilja, fizičko nasilje, suzavac; preteći hapšenjem i deportacijom, i tako prisiljavajući ljude da daju sav novac koji imaju kod sebe(50, 100 pa čak i nekoliko stotina eura). Uprkos velikoj frekvenciji ljudi koji stalno dolaze i odlaze, neki od migranata moraju ostati tamo duže vreme. Zbog stalnog policijskog nasilja veoma je teško konstruisati improvizovana skloništa: policija ih redovno uništava i pali, tako da ljudi često spavaju samo na goloj zemlji bez vreća za spavanje i ćebadi.

Taktika koja podrazumeva racije i “premeštanje” ljudi u centre za tražioce azila po drugim delovima zemlje se u Subotici, koliko je nama poznato, ove godine po prvi put primenjuje. Prethodnih godina racije u “džungli” su služile prevashodno za ucenjivanje i iznudu novca, ali isto tako, organizovane su i veće, sistematičnije represivne operacije, koje su uključivale hapšenje i zatvaranje migranata, ili direktne deportacije u Makedoniju (LINK: http://afghanmuhajer.blogspot.com/2012/02/subotica-emergency-conditions-end-with.html). Ove godine nova taktika je – prema medijskim izveštajima – smeštena u okvire “humanitarne” i “dobrotvorne” akcije da bi se “spasili” ljudi od zlokobne hladnoće i vetra. Smatramo da je bitno istaći širi kontekst ovih operacija i ukazati na to da su ove taktike premeštaja deo represivnih mera koje pogađaju migrante na njihovom putu kroz Srbiju.

Iako su ove operacije prikazane samo kao premeštanje ljudi, i dalje se radi o policijskoj operaciji koja uključuje pretnju, nasilje i represiju. Najvidljiviji znaci toga su zapaljeni šatori, razvaljena skloništa i namerno uništavanje svih materijala i predmeta koja bi mogla biti korisna za ostale ljude koji putuju istim putem. Ljudi su nasilno udaljeni iz ciglane i premešteni u kampove bez pitanja da li to oni žele ili da li hoće zatražiti azil u Srbiji. Azilni sistem u Srbiji je u potpunosti nefunkcionalan i ljudi nemaju nameru da ostanu u Srbiji. Neki od migranata koji su stigli u Suboticu su već ranije bili u istim tim centrima i odlučili da ih napuste da bi nastavili svoj put ka državama EU. Oni ne žele ostati u Srbiji, sve što žele je proći kroz nju što brže i bezbednije. Približavanje granici je korak napred, a onda ako su premešteni u Banju Koviljaču na Bosansku granicu to je opet nepoželjan korak unazad. U stvari, većina ljudi će nakon par dana ponovo napustiti centar za tražioce azila gde su bili premešteni i vratiće se u “ džungle” sa nadom da će što pre preći granicu.

Bitno je da se na situaciju u kojoj se ljudi nalaze dok su u tranzitu kroz Srbiju sagleda kao celinu a ne fokusirajuči se samo na uzak prostor subotičke ciglane. Mediji nam predstavljaju sliku o “jadnim, ranjivim strancima” koji su se nekako, odjemnom stvorili u zimskom pejzažu bez vode, hrane i skloništa. Izostavljajući činjenicu da je jedan od razloga zašto ljudi gladuju jeste to da svaki odlazak do supermarket predstavlja rizik i pretnju, jer ih policija sistematično hvata na putu i uzima njihov novac. Izostavljajući činjenicu da su ljudi “zaglavljeni” u Srbiji zbog visoko čuvanih granica, jakih policijskih kontrola, zbog režima granica koja im u potpunosti isključuje mogućnost “legalnog” putovanja. Takođe, medijski izveštaji izostavljaju činjenicu da premeštanjem ljudi u kampove ne rešava problem: jer problem su granice.

Posted in ZINE: Externalisation of EU migration politics

This Border regime kills / Granični režim ubija

U spomen na Musu Beria

mussa

*English version below

Iako nam nije jednostavno  pisati  o ovom slučaju, poslije pročitanih  novinskih  članaka  osjećamo potrebu da  napišemo par riječi o  Musi  Beri. Željeli bi ukazati na neke stvari za koje mislimo da su važne a koje senzacionalistička patetika mejn-strima ostavlja u sjeni.

Musu smo poznavali lično. Potreseni smo vesti o njegovoj  neočekivanoj smrti. Pored izražavanja sućuti, voljeli bi istaknuti okolnosti pod kojima je Musa živio, govoriti o  strukturalnom nasilju koje je utjecalo na njegov život i smrt, i direktnim posljedicama mehanizma graničnog sistema koji ga je ilegalizirao. Musa je bio prisiljen živjeti u neprihvatljivim uvjetima koje su rezultirale njegovom smrću. Mi ga vidimo kao još jednu žrtvu europskog graničnog režima, no, u njegovom životu, on nikada nije bio žrtva, nije želio da se smatra žrtvom. Ostavljao je utisak pozitivne, jake, tople osobe, glazbenika i prijatelja.

Musa je u Srbiji boravio bez dokumenata što znači da je svaki aspekt njegovog života bio ‘ilegalan’. Kao i tisuće ljudi koji svake godine prođu kroz Srbiju na putu ka EU, Musa je bio ilegaliziran sa strane europskog graničnog režima. Dotični režim dozvoljava državljanima određenih zemalja, dobrostojećim pojedincima da dobiju vizu i legalno putuju u EU dok velikoj većini svijeta to onemogućuje i prisiljava ih da putuju ilegalno. Takav način putovanja je skup, opasan i počesto završava smrću. Svake godine tisuće imigranata bivaju ubijeni posredstvom europskog graničnog režima. Život ilegalne osobe je jako težak; ne samo da je njihovo putovanje ilegalno, nego i njihovo zadržavanje na teritoriju država kroz koje prolazi, njihove svakodnevne aktivnosti, sam život, spavanje, posao, prehranjivanje itd…. To podrazumijeva da u svakom trenutku bez ikakvog razloga, zbog pomanjkanja ‘odgovarajućih papira’ mogu biti proganjani od strane policije, pritvoreni i deportirani.

Milijun ljudi diljem svijeta žive ilegalizirane živote i ujedno se bore za dostojanstvo u svim ponižavajućim i dehumanizirajućim okolnostima. Musa je bio ponosna i pozitivna osoba koja je odbijala svaku vrstu viktimizacije i samilosti zbog svoje situacije.

U Srbiji se našao zbog lančane deportacije. Bio je deportiran iz Njemačke u Mađarsku i potom iz Mađarske u Srbiju. U Njemačkoj je započeo život, učio je jezik i radio kao auto mehaničar. Bio je prisilno deportiran u Mađarsku jer mu je policija tamo uzela otiske prstiju. Po Dublinskoj regulaciji, Mađarska je u tom slučaju „odgovorna“ da mu pruži azilnu zaštitu. Mađarska je potom ustanovila da je na njen teritorij ušao preko Srbije, te pošto se Srbija smatra trećom sigurnom zemljom, vraćen je u Srbiju.

Musa je osjetio neefikasnost srpskog azilnog sistema i odlučio da ne bude dio njega. Znao je da bi u protivnom bio ograničen na život unutar jednog od prihvatnih centara za tražioce azila u Srbiji, izoliran od ostatka društva, marginaliziran, tretiran sa sažaljenjem. Život bi mu bio reduciran na čekanje, spavanje i lošu hranu. To su razlozi zbog kojih je pokušao da pronađe svoj način života, punog istrajnosti i kreativnosti, oslanjajući se samo na sebe. Odlučio je da ostane u gradu gdje se može relativno slobodno kretati, stvarati poznanstva i prijateljstva te donositi vlastite odluke. Nije htio da priča o svojim poteškoćama nego se usredotočio na pozitivne stvari. Nije želio sažaljenje od svojih prijatelja, nikada nije pitao za pomoć, nego je dao sve od sebe kako bi pomogao ljudima oko sebe.

Po informacijama koje smo dobili od djevojke koja uređuje sve administrativne obaveze oko povratka njegovog tijela u Gambiju, transport košta oko 3000 eura – to je suma koju treba pokriti njegova obitelj. Logika tržišta kapitalističke ekonomije nastavlja trenirati svoju moć i na beživotnim tijelima ilegaliziranih osoba.

Ako ste voljni pomoći pri prikupljanju novca za povratak tijela, kontaktirajte nas.

Potreseni smo zbog njegove smrti ali ujedno i inspirirani njegovim ustrajnim duhom, nadom i borbom za slobodan život  i uzajamnu pomoć.

——————————————————————-

In memoriam Musa Beri

Even though it is not easy for us to write about Musa, after having read the recent articles about his death, we feel like we would like to share a few words. We would like to point out to some perspectives that the reports of the mainstream media leave out.

On the 10th of December 2014, Musa Beri was found dead in Belgrade, in his temporary shelter at the Danube dock, where he has been living for the past few months. The cause of his death is, according to the patologist, carbon monoxide poisoning. He lived in a make shift dwelling, in inappropriate conditions for the cold winter, and he was heating himself in a closed room with a fire. He fell asleep and died in his sleep from poisoning.

We knew Musa personally and are deeply shaken up by his sudden and unexpected death. Besides expressing our mourning about his death, we would also like to point to the circumstances Musa lived in, the border regime that illegalised him and the structural violence that cannot be neglected as a factor in his life and death. Musa was reduced to living in inappropriate conditions, which resulted in his death. We see him as another victim of the European border regime. But in his life, Musa was never a victim, he did’t want to be seen as such, to us he made the impression of a positive, strong, warm hearted person, a musician, friend.

Musa was living in Serbia without papers — this meant all aspects of his life were “illegal”. Like thousands of people who cross Serbia every year on their way to the EU, Musa was illegalised by the European border regime. This regime allows citizens of certain countries, or rich citizens of all countries, to obtain visa and travel legally into the EU — and reduces a vast majority of the world’s population to having to travel illegally. This way of travelling is costly, and often results in death: every year thousands of migrants are killed by the European border regime. Life of illegalised persons is very difficult: not only is their travel illegal, but so is their stay on the territory, their everyday activities, such as living, sleeping, working, eating etc. This means that at any point, for no other reason than being “without papers”, you can be persecuted by the police, put into prison, deported to either your country of origin, or the country you came from.

Millions of people worldwide live illegalised lives — but people always fight for dignity, even in the degrading, dehumanising and unjust conditions. Musa also was a proud and positive person, who rejected any victimisation and pity about his situation.

——–

https://www.youtube.com/watch?v=L6vkpQEzTRY)

Zendagi akhar sarayad, bandegi dar kar nist — Bandegi gar shart bashad, zendagi dar kar nis.

If you are free, this is life even if it is ended, but if you were never free, then you never lived. (free translation)

Ako si slobodan, onda je to život i kad je  kraj, ali ako nisi bio nikad slobodan, onda nikad nisi ni živeo. (slobodan prevod)

Posted in ZINE: Externalisation of EU migration politics